Złote morze mgieł i cztery łapy szczęścia. Jesienne Pieniny z perspektywy psa (i człowieka)
Są takie poranki, kiedy budzik dzwoni bezwstydnie wcześnie, a świat za oknem spowity jest jeszcze granatową, chłodną nocą. Wiele osób przewróciłoby się wtedy na drugi bok, naciągając kołdrę po sam nos. Ale nie my. Bo kiedy w grę wchodzą Pieniny jesienią, każda taka pobudka to bilet do innego wymiaru.
Kiedy doliny toną w mleku
Jesień w Pieninach ma w sobie coś z magii i czystego malarstwa. Najpiękniejsza jest ta cisza tuż po wschodzie słońca. Kiedy wychodzimy na szlak, świat u naszych stóp wygląda jak wielki, puszysty ocean z waty cukrowej. Mgły wiją się leniwie w dolinach Dunajca, otulają zbocza, a spośród tego białego puchu nieśmiało wyłaniają się poszarpane, wapienne szczyty Trzech Koron czy Sokolicy.
Do tego dochodzą kolory. Bukowe lasy płoną odcieniami miedzi, złota i głębokiej czerwoni, kontrastując z ciemną zielenią świerków i błękitem porannego nieba. Powietrze jest rześkie, pachnie mokrą ściółką, opadłymi liśćmi i tym szczególnym, czystym chłodem, który natychmiast stawia na nogi.
Poranny patrol na czterech łapach
W takich chwilach najchętniej patrzę na mojego psa. Zastanawiam się czasem, czy ten mój psiak w ogóle wie, jakie ma szczęście, że jego poranne spacery wyglądają właśnie tak.
Zamiast zwykłego biegania wokół bloku czy spaceru po osiedlowym trawniku, ma do dyspozycji najpiękniejszy plac zabaw na ziemi. Każdy krzak kryje fascynujące zapachy, każda polana to nowa przestrzeń do odkrycia, a ścieżka usłana szeleszczącymi liśćmi to idealne miejsce do radosnego galopu. Z rozwianymi uszami, merdającym ogonem i nosem przy ziemi chłonie ten świat całym sobą. Kiedy zatrzymuję się na polanie, żeby popatrzeć na tonące we mgle Pieniny, on siada obok, patrzy na horyzont, a potem na mnie – jakby dokładnie rozumiał, że patrzymy na coś niezwykłego.
Dlaczego warto rzucić wszystko i pójść w góry z psem?
Jesienne wędrówki o poranku mają w sobie moc oczyszczania głowy.
Zero tłumów: O godzinie siódmej rano na szlakach jesteśmy zazwyczaj tylko my, szum wiatru w koronach drzew i odgłosy budzącego się lasu.
Inna perspektywa: Góry spowite mgłami wyglądają tajemniczo, zupełnie inaczej niż w pełnym, letnim słońcu.
Więź: Wspólny krok, pokonywanie kamienistych ścieżek i chwile odpoczynku na polanach budują niesamowitą relację z czworonogiem.
Wracamy z takich wędrówek zmęczeni, ale w 100% szczęśliwi. Ja z głową pełną spokoju i zachwytu, a pies… cóż, pies zazwyczaj zwija się w kłębek na kanapie, śniąc zapewne o kolejnych polowaniach na zapachy w pienińskich lasach.
.jpg "Praktyczna nauka fotografii portretowej rodzinnej i dziecięcej")
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
